Gedicht van een puppy

Ik kwam dit gedichtje tegen op internet en ik las het met de tranen in mijn ogen.
Dit gebeurd helaas nog veel te vaak.

Lieve baasjes,

jullie waren me zat en brachten me naar het asiel.
Dat was overvol en ik trok het ongelukkige nummer.
Nu lig ik in een zwarte zak op de vuilverbranding.
Een andere pup zal de amper gebruikte riem krijgen
die jullie achtergelaten hebben.
Mijn halsband was te vies en te klein, maar de dame nam
hem af voordat ze me naar de regenboogbrug zond

Zou ik nog steeds thuis zijn als ik niet op je schoen gekauwd had?
Ik wist niet wat het was, maar het was van leer en lag op de grond.
Ik was alleen maar aan het spelen. Jullie waren puppyspeeltjes voor mij vergeten te kopen.

Zou ik nog steeds thuis zijn als ik zindelijk was geweest?
Mijn neus erin wrijven zorgde er alleen voor dat ik me schaamde dat ik plassen moest. Er zijn boeken en hondentrainers die jullie geleerd zouden hebben om bij te brengen wanneer ik naar de deur
moest gaan als ik plassen moest.

Zou ik nog steeds thuis zijn als ik geen vlooien in huis had gebracht?
Zonder anti-vlooienmiddel kon ik ze niet van me af krijgen, nadat jullie me dagenlang in de tuin hadden gelaten.

Zou ik nog steeds thuis zijn als ik niet geblaft had?
Ik zei alleen maar:"Ik ben bang, ik ben eenzaam,ik ben hier, ik wil je beste vriend zijn."

Zou ik nog steeds thuis zijn als ik jullie gelukkig had gemaakt?
Door me te slaan heb ik niet kunnen leren op welke manier ik dat kon doen.

Zou ik nog steeds thuis zijn als jullie de moeite hadden genomen om voor me te zorgen en me manieren te leren?
Jullie hebben na ongeveer de eerst week geen aandacht meer aan me besteed, maar ik heb al die tijd gewacht tot jullie van me zouden gaan houden.

Ik ben vandaag overleden....